' ... m'n ogen blijven niet droog'.

Gepubliceerd op 22 september 2022 om 17:21

Ik werd gebeld met de vraag of we slaapplek voor vier kinderen hadden. Uhhhmm ... officieel niet aangezien er al extra mensen in huis zijn, maar we zullen een plan maken. Dus ja, we hebben slaapplek. Het is maar voor één nachtje.

Om 21.30 u. stonden ze op de stoep. Vier kleine kinderen, in het donker, met twee maatschappelijk werksters. Na een lange reis te hebben gemaakt van een klein gehuchtje buiten het dorp naar ons huis stonden ze daar. Niet wetend wie ze voor zich hebben. Ik bijt op m'n tong.

Ik nam alle kinderen mee naar binnen. En wilde eigenlijk al weer huilen.
Iedereen kreeg een plekje aan de keukentafel. Broodjes met pindakaas, stukjes appel en een beker water gaf genoeg energie om nog even de speelkamer te verkennen.
Daar was het ijs gauw gebroken.

Deze vier kinderen creeërden een soort muziek met hun blijde opmerkingen, verrassende kreten en enthousiasme bij het zien van het speelgoed.
Ze waren héél zoet, niet stil, want daarvoor was er teveel nieuws te ontdekken. Ik vroeg me ondertussen af wat er fout met mij is, want m'n ogen blijven niet droog.

En toen moesten ze naar bed. Alle vier kregen een plekje naast elkaar, in het kantoor deelden ze twee matrassen op de grond. Samen bidden, aai over de bol en toen gingen de lichten uit.

Beetje vreemd om naar bed gebracht te worden terwijl er in de kamer naast je zoveel mooi speelgoed ligt...

Zij waren de volgende ochtend ook de eersten die hun verschijning in de speelkamer maakten.

Wanneer ik speelgoed wil weg doen, zal ik aan deze vier kinderen denken. Het vele speelgoed maakt voor hen een verschil.
Ze waren even echt kind!

En ik weet ook weer dat ik gewoon mens ben en niet van plastic, m'n tranen zitten hoog wanneer het aankomt op kinderen in nood.


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.